بایسته است که هر انسان در هر زمان و مکان، سعادت و خوشبختی ابدی روان در بهشت و سیه روزی و بیچارگی دوزخ را به یاد داشته باشد.
هرگاه که آرامش و خوشبختی و شادی به وی روی آورد میباست که اینچنین با خود بیاندیشد:
" بنگر ! براستی که در بهشت هم باید خوشبختی باشد همانگونه که در این جهان استومند وجود دارد" .
هرگاه که ناراحتی ، آسیب، سیه روزی و درد به وی روی آورد میبایست که اینچنین با خود بیاندیشد :
"بنگر ! براستی که در دوزخ هم باید بدبختی و سیه روزی وجود داشته باشد همانگونه که در اینجا وجود دارد. "